Het grijzeappelblauwzeegroenroze ouderschap

connectionVorige week liet An Lemmens zich uit over het moederschap en dat moeders niet zo moeten overdrijven want sinds “wanneer wordt het ouderschap aanzien als uitputtend, frustrerend en eenzaam”? Ook de Gezinsbond sprong op haar kar want er is teveel negativiteit en er is nood aan balans want “ouders weten niet meer wat te geloven.” Het heeft even geduurd voordat ik er zelf een gebalanceerde post kon aan wijden but here it comes. 

Hoe het hier ging
Ik ben zelf moeder van drie kinderen: een kleuter die in januari 2019 vijf wordt en twee adolescenten van 16 en 17 jaar. Ze zijn absoluut mijn grootste verwezenlijking in dit leven. Ik kan nu met trots en blijdschap naar mijn grote kinderen kijken en bedenken dat ze fantastische mensen zijn. Ik zie mezelf enkel als tijdelijke begeleider en ik vind dat ik het er tot nu goed van af heb gebracht. Ooit is het dus echt wel anders geweest. In den beginne was er niet veel harmonie en richting, het noorden kwijt zijn was zelfs nog een understatement. Maar gaandeweg vond ik ook mijn weg in het moederschap. En hoe meer kinderen ik kreeg, hoe makkelijker dat werd. Ik ben zeker niet de moeder geworden die ik in gedachten had vroeger maar ik ben tevreden met hoe ik het doe. De komst van mijn oudste heeft ervoor gezorgd dat ik in het therapeutenberoep ben gestapt en mij gespecialiseerd heb in het begeleiden van moeders die na de bevalling niet op een roze wolk terecht komen. Ik ben mijn eigen kinderen daar echt dankbaar voor.

De gulden middenweg
Edoch, het ouderschap is volgens mij voor weinig mensen een weg die over rozen gaat. Ik geloof zelfs dat veel ouders het ronduit zwaar vinden, vermoeiend en een aanslag op hun leven. We kunnen allemaal babysits boeken en grootouders reserveren en naar de yoga gaan en leren mediteren maar aan het einde van de dag kom je thuis en ben je terug verantwoordelijk voor het leven van één, twee of drie kinderen (of meer zelfs voor de dapperen onder ons). Zeer weinig kinderen hebben van de geboorte tot ze volwassen worden een parcours zonder obstakels. Meer en meer kinderen zijn hoogsensitief of hebben extra zorg nodig. Maar ook het leven van de ouders wordt ingewikkelder (meer scheidingen, we willen meer dan vroeger, we moeten het meer alleen doen en veel gezinnen zijn niet meer de klassieke gezinnen van weleer wat sowieso een impact heeft op de kinderen… om maar een paar zaken op te noemen). Een vriendin vermeldde mij vorige week dat de cornflakes door de lucht vlogen en nog iemand anders vertelde over een kleuter die een fles melk over de vloer leeggoot en erin ging rondspringen. Soms loopt het gewoon helemaal in het honderd en dat kan voelen als een enorm falen. Natuurlijk zien we allemaal onze kinderen graag. Ik zie zeer veel moeders die het allemaal niet meer weten maar ze zeggen allemaal hetzelfde:”Ik zie mijn kind zo ontzettend graag.” En dan komt het:”Maar ik wil het zo graag zo goed doen.”

Gelukkige kinderen
Het ouderschap wordt extra zwaar als we het als ouder heel goed willen doen. We willen het zelfs perfect doen. Want als we het perfect doen als ouder dan krijgen we gelukkige kinderen, dénken we. Kinderen zijn zonder twijfel het uithangbord van hoe we het doen als ouder. Er is niets in ons hele leven dat onze expertise als ouder zo duidelijk weerspiegelt als onze kinderen. Hoe ze groeien, hoe ze slapen, hoe ze eten, hoe ze praten, welke kleren ze dragen, welke hobby’s ze doen, hoe grappig ze zijn, hoe ze naar school gaan, hoe ze eruit zien, wat ze studeren, wanneer ze een lief hebben, wanneer ze trouwen en werk vinden. Er is niets dat zoveel zegt over een ouder dan gelukkige kinderen die het goed doen in het leven. Daar doen we het toch allemaal voor? Maar we beseffen veel te laat dat een perfecte opvoeding niet bestaat en dat we allemaal onze stinkende best kunnen doen maar dat we ook op veel factoren geen impact hebben. Ik geloof dat het elke ouder ten goede kan komen om onze kinderen niet als uithangbord te gebruiken voor wie we zijn en waartoe we capabel zijn. Maar ook dat we stoppen met oordelen over andermans kinderen en elk kind af te zetten tegen een onbekende schaal waar niemand nog ooit over nadenkt of die wel zinvol is.

Chill.

Wat moeten ouders nu geloven?
Het ouderschap is niet roze of grijs. Het is soms grijs en soms roze en soms appelblauwzeegroen en soms paars met witte bollen en soms goud en soms pikzwart. Ouders moeten helemaal niks geloven van wat anderen vertellen. Het is goed om eens te luisteren naar wat andere mensen zeggen maar vooral: ervaar het zelf en wees mild voor jezelf. Perfect ouderschap bestaat alleen in films, lieve mensen. Net zoals perfecte relaties alleen maar in de films bestaan. Kinderen zijn uiteraard heel puur als ze ter wereld komen maar laat ons gewoon mensen zijn onder de mensen en niet supervader en supermoeder want sowieso is dat niet wat onze kinderen willen of verwachten. Er is niets zo moeilijk voor een kind als leven met een wanna be perfecte moeder of vader. Zo een kind verliest al-tijd. Kinderen willen mensen van vlees en bloed die oprecht en eerlijk met hen verbinden en communiceren zonder dat er met hen gesold wordt. Als we dat allemaal samen al een beetje kunnen doen, dan zijn we al een heel eind ver. En dan vliegen de cornflakes maar eens door de kamer of wordt er met een deur gegooid. Blijf in verbinding, praat met elkaar, neem je verantwoordelijkheid als ouder en bied je excuses aan wanneer dat nodig is.

Everything is better than silence
Een collega kindertherapeut zei het heel mooi tegen een moeder:

A couple of weeks ago a child therapist that I know looked at my kids and said,

“You’re such a good mum”

Feeling like a total fraud I blurted, “I don’t feel like a good mum. The kids are driving me so crazy, I’m losing my temper and falling asleep at night wondering where I’m going got get the patients for another day”

To which she responded with a statement that I haven’t been able to forget,

“Babies cry, it’s how they communicate. Toddlers scream, children whinge and teenagers complain.
Then mums say the words ‘for fuck sake under their breath before every responding. It’s how we communicate.

But guess what Con? It’s better than silence.

A house full of screaming kids and fighting teenagers and a parent who’s being thrown every question and request is a healthy one to me.
It’s the silent children, the scared toddlers, the teenagers that don’t come home and the parents who aren’t in communication with their children that I worry about.

And kids don’t drive you crazy, you were crazy already. That’s why you had them.”

And just like that, I felt like a good parent again.

Deep breaths, you’re doing a good job. (Huffington Post)

Ik geloof erg in wat ze zegt: stay connected. 

Lieve Van Weddingen werkt als therapeut al meer dan tien jaar met moeders die na de geboorte van hun kind het emotioneel evenwicht verloren. Ze schreef over dit thema twee boeken, geeft hierover lezingen en richtte Postpartum Steun België op, hét platvorm voor ouders die hulp nodig hebben na de geboorte van hun kindje om zich beter in hun vel te voelen. Meer informatie op: www.lievevanweddingen.be

 

One Comment on “Het grijzeappelblauwzeegroenroze ouderschap

  1. Ik had het er vorige week ook even over op annasblogeenjaarertussenuit.com/2018/09/26/nog-eens-een-as-we-speak/ . Mijn man en ik hadden het geluk 5 kinderen te krijgen. We prijzen ons gelukkig mét onze zorgen. Twee zonen bleken muco te hebben en onze vierde werd ernstig gehandicapt geboren en heeft levenslang intensieve zorg nodig. En ook al was het bij momenten ongelooflijk druk en hectisch, toch hebben we ons ouderschap nooit als een op-gave ervaren.

%d bloggers liken dit: