Eindejaarsdruk(te)

shutterstock_228250867Samen met miljoenen mensen op deze aardkloot maak ik mij klaar voor de grote eindejaarsrush.  Heb ik de juiste cadeaus die de Sint voor mijn kinderen zal brengen?  Weet ik al welke kerstboom ik ga zetten?  En in het bijzonder in welke kleur deze boom  opgetuigd zal worden dit jaar?  Vooral de eindejaarscadeaus baren mij zorgen.  Wat had ik nu alweer vorig jaar gegeven aan mijn schoonbroer en hoe kan ik dat overtroeven?  Hebben de kinderen al hun kerstoutfit?  En natuurlijk dan ook hun eindejaarsoutfit?  En liefst ook nog eentje voor nieuwjaarsdag, want je weet nooit wat moemoe en vava zullen zeggen. Want laat ons eerlijk zijn, die nieuwjaarscent, het is toch wel de moeite.  Zelfs in de boekskes wordt er groot lawaai gemaakt over hoe je je haar kan doen tijdens de kerstdagen.  Wordt het een Audrey Hepburn of Twiggi kapsel dit jaar?  Het kerstdinertje, daar ben ik nog niet helemaal uit.  Mijn laatste hoop is gesteld op kookgod Jeroen Meus. De Piet heeft intussen al wat van zijn gratie verloren.  En ik heb het niet over Zwarte Piet en ook dat mogen we niet meer zeggen. Druk van alle kanten.  Hopelijk heeft Jeroen Meus ook recepten voor 15 personen want dàt staat mij echt wel te wachten met Kerstmis, inclusief sprankelende gedekte tafel met de onmisbare tafeldecoratie.

Schizofreen
Voor veel mensen is dit zeer herkenbaar.  De aankomende kerst- en nieuwjaarsperiode is er één van stress en presteren.  Zelfs de boom laten we niet ongemoeid.  Wat zeg ik: de pàkjes onder de kerstboom moeten zelfs het juiste kleedje aan hebben, liefst met een verschillend lintje en ook in verschillende kleuren.  En zonder dat we het weten zijn we allerlei aan het moeten en aan het doen zonder dat we zelf nog weten voor wie en waarvoor.  Waartoe dient dit hele circus, vraag ik mij af?  Van het rondslenteren in de modale supermarkt wordt een mens al schizofreen dezer dagen: rechts Sinterklaas, links Kerstmis. Het ene feest is nog niet gepasseerd of we zijn al bezig met het volgende. Een niet-aflatende stroom van moetes, verwachtingen, normen en verlangens wordt op ons afgestuurd.

Groot, groter, grootst
Het eindejaarsgebeuren is status geworden.  Hoeveel uitnodigingen een mens krijgt met oudjaar, bepaalt tegenwoordig zijn populariteit.  Het is niet meer voldoende om gewoon Kerstmis te vieren, het moet elk jaar groter, meer en beter.  Die opgevulde kalkoen is al lang een dood kieken want passé en niet origineel. Wie eet er nu ook nog vlees trouwens? De hoeveelheid pakjes onder de kerstboom bepaalt de gezelligheid in een gezin. En dat we geen eenzame uitnodigen maar wel ons geweten willen sussen, lossen we op door snelsnel een paar plaatjes aan te vragen bij Music for Life.  En  meer dan onze buurman die “maar” 15 euro uit zijn portemonnee kon halen, de vrek.  Rond het eindejaar wordt niet alleen de persoonlijke balans opgemaakt maar is het ook hét moment van het grote vergelijk: wie niet hoog genoeg scoort op bovengenoemde voorbeelden, heeft gefaald in het ding dat we “het leven” noemen. En wie niet mee doet of niet mee kàn doen met de drukte, wordt met argwaan bekeken: dààr moet zeker iets mis mee zijn.

Je ziet mij toch nog graag?
Wat is dat toch dat ons drijft tot het onmogelijke?  Wat ons uren laat rondsurfen en ronddraven voor hét perfecte cadeau?  Die gekte die ons aan de waggel houdt vanaf midden november tot begin januari.  Want het is wél belangrijk dat we Kerstmis geshellig vinden hoor.  Het is het feest van de warmte, het samenzijn en love, peace and understanding.  Wie durft er nog “nee” te zeggen tegen heel deze massahysterie?  Schaamteloos neem ik de term “musturberen” over van Luc Swinnen, stressconsulent. Wat een geweldig woord dat zo mooi de lading dekt: “We proberen met man en macht het héél goéd te doen.  Het moét gewoon goed zijn!”  Waarbij “moeten” gelijk staat aan geluk want als we alles goed doen, dan klopt het plaatje en ziet iedereen ons graag. We willen graag gezien worden, cool en hip zijn en vooral niet uit de kerstboom vallen.  Want wie uit de boot valt, is alleen en alleen zijn is zielig. En zielig en alleen zijn op Kerstmis, dat is alleen voor de daklozen en de armzaligen van geest.  Onze angst voor afwijzing laat ons gekke sprongen maken. Want wie nog durft te kiezen voor wat hij zelf wilt en niet voor wat er wordt verwacht?

Lieve Van Weddingen is personal coach voor mensen die voluit willen leven.
http://www.lievevanweddingen.be