Als je kindje voor het eerst naar school gaat…

Maandag starten weer een hele groep kindjes in de peuterklas of in het eerste kleuterklasje.  Een grote stap! Ik herinner het mij als de dag van gisteren dat mijn oudste dochter (intussen 17 jaar) die stap maakte. Spannend vond ik dat. En een paar jaar geleden startte de jongste dochter in de kleuterklas. Met stip op één het moment om zwijmelend en met melancholie terug te kijken naar wat er is geweest.
How did we get here?

Lieve mama, die zich klaarmaakt voor die allereerste schooldag. Ik wil dat je even stopt met kleren markeren, perfecte lunchboxen op te zoeken op Pinterest en de eerste schooloutfit bij elkaar te zoeken want deze is voor jou.

How did we get here?

We hebben gewacht en ons zorgen gemaakt, gekeken hoe onze kleine garnaal groeide in onze buik van citroen naar watermeloen. We hebben gerouwd en losgelaten voor de baby’s die groeiden in onze buik maar het niet haalden. We gingen in arbeid en aanriepen alle goden tot we onze roze baby baarden. We dronken fruitsap in het kraambed, pakten cadeautjes uit en dachten misschien: waaraan zijn we begonnen?

We wiegden ongelooflijk kleine pasgeboren baby’s, hielden hen in onze armen en stelden hen gerust. We maakten flesjes klaar en gaven de borst. We waren in de weer met grammen, kilo’s en centimeters. We gaven hen eten, om de twee uur of vaker, legden aan, we kochten nog meer flesjes, we gaven eten en we vergaten onszelf eten te geven. We voedden onze baby’s met liefde.

We wiegden, dansten, zongen en troostten. We werden wakker om de twee uur of om de twintig minuten. We waren eigenlijk meer wakker dan in slaap. We maakten ons zorgen, hadden twijfels, zochten raad, genoten van elke seconde of misschien alleen toen ze in bed lagen.

We sneden fruit in perfecte stukjes, kookten spaghetti voor de honderdste keer. We haalden rijst uit hun haar, schraapten yoghurt uit de zetel, we zorgden ervoor dat de komkommer het vlees niet raakte en de gele beker altijd afgewassen was.

We leerden alles over Dora, Paw Patrol en die onnozele You Tube filmpjes waarin volwassenen snijfruit snijden. We bouwden 24 torens, maakten 45 puzzels, gaven 78 keer de pop eten en stapten 135 keer op een Legoblokje. We verstopten ons oneindig vaak achter hoekjes en muren, onder lakens en in de kast. Soms in het toilet om wat rust te vinden.

We leerden los te laten op de eerste dag opvang en vele andere dagen daarna. We oefenden onze afscheid-stem en onze blij weerzien-lach. We vierden verjaardagen, ontdekten alle speeltuinen in de buurt en zagen hoe ze vriendjes maakten.

We doorstonden dokterbezoeken, spuitjes, koortsaanvallen en ziekenhuisopnames. We waren dodelijk bezorgd. We voelden schrik, oordeel, twijfel en verwarring. We stonden elke dag op en gingen verder: stap voor stap. We vroegen ons af of we goede moeders waren waarop we soms het antwoord schuldig bleven en soms voluit ‘ja’ konden zeggen. De ambivalentie van het moederschap komt mee met het kind.

We hadden ruzie met onze partners over wel of niet straffen , vonden nieuwe vriendinnen, leerden terug tijd te maken voor onszelf, de relatie met onze eigen moeder opnieuw vorm te geven en andere volwassenen ons ukkie graag te zien. Misschien misten onze moeders, of onze vaders en huilden om wat niet meer kon.

We gingen door. We werden alsmaar beter in het moederen. We verrasten onszelf. We raakte gewoon aan het moeder zijn, we vonden rust in onze manier van moeder zijn en meer en meer raakten we overtuigd dat we het toch niet zo slecht deden. Soms. Op goede dagen. Op slechte dagen kropen we huilend in bed en wilden we dat we er nooit aan waren begonnen.

We waren overweldigd. Moe. Uitgeput. We waren het kotsbeu. We waren uitzinnig van vreugde. We vierden de eerste stapjes, de eerste woordjes, dat eerste plasje in het potje en eerste logeerpartijtjes. We vielen in slaap bij hen in bed, bij de 123ste keer ‘Frozen’ en tijdens het voorlezen van de 163ste keer ‘Rupsjenooitgenoeg’.

We zoenden warme lijfjes, zeiden ik hou van jou’s tijdens het knuffelen, staken vuile handjes en voetjes in bad, we kusten pijntjes en blauwe plekken. We hielden hen vast, gaven uitleg, beantwoordden duizend vragen en waaroms. We leerden monsterspray maken en slijm, dat ook ja.

Er gaan nog duizenden afscheidmomenten komen, ons werk zit er totaal nog niet op. Jouw werk zit er nog totaal niet op. Maar maandag is het wel zover. Een grote stap zowel voor jou als voor je baby die opeens een kleutertje is. En in de tijd tussen dat moment dat je dat handje loslaat en je dat schattige lijfje terug tot moes knijpt, wees mild voor jezelf.

In je hart weet je dat je kleintje klaar is maar jij bent dat ook! Je denkt misschien dat die eerste schooldag over je kindje gaat maar het gaat ook over jou!

How did we get here?

Jij.

Jij wiegde en jij zorgde en jij maakte je zorgen en jij ging door en jij telde die tien minuten af tijdens het dutje en jij woog de grammen en jij stipte de tijd aan met gelach, zweet en tranen.

Dus wanneer die kleuterjuf de deur sluit morgen en je dan echt weg stapt met een brok in de keel en tranen in je ogen: wees trots.

Op jezelf.

You did it. We did it.

Dat klaslokaal vol gekke, eigenwijze, mooie, grappige, slimme, geweldige kleuters. Daar zitten wij ook voor iets tussen. Dus wanneer je over de speelplaats stapt, je zorgen makend over alle momenten dat je nog meer gaat moeten loslaten, zoek die andere moeders op die daar ook wat verloren lopen. Ze staan op je te wachten.

Laat zij de eerste zijn die tegen jou zeggen:“Good job! Je hebt dat geweldig gedaan. Je doorzetting, wilskracht, liefde, geduld. Het was er allemaal. Je peuter is klaar voor deze grote stap dankzij jou. Je deed alles wat nodig was.”

You did it!

(Vrij naar de blog van Kim Simon)

 

2 Comments on “Als je kindje voor het eerst naar school gaat…

%d bloggers liken dit: