De kracht van Gestalttherapie

shutterstock_471042863Elke dag komen er bij mij mensen over de vloer die hun leven willen veranderen. Ze willen anders denken, zich anders gedragen en/of zich anders voelen. Ze willen soms zelfs iemand anders zijn. En dat anders zijn begint al op het moment dat ze naar mij rijden. Ze zijn vastbesloten om bij mij vooral te zijn wie ze willen zijn.

“Maar bij jou is dat anders”
Typisch aan de Gestaltvisie is dat we ervan uitgaan dat in de hulpverlenende relatie die wij opbouwen, zich exact dezelfde patronen zullen voordoen als waar je tegenaan loopt in je dagdagelijkse leven. “Clients come to excercise themselves.” Cliënten komen met andere woorden gewoon doen wat ze altijd doen. Dat is bijna een wetmatigheid. Want als je zoveel bewustzijn had over je gedrag dat je het aan- en uit kan zetten wanneer je bij mij de drempel overstapt, dan had je bij voorbaat de drempel niet over gemoeten. Ik vraag dus geregeld:”Hoe zit dat dan hier tussen ons?” of “Hoe speelt dat tussen ons?” om zicht te krijgen op de dynamiek die zich tussen de cliënt en mij ontvouwt. Voor cliënten soms een akelige vraag: hoezo? We gaan het hier hebben over u en mij??

Betrapt
Sommigen schuifelen dan onrustig in het groene zeteltje. “Hier is dat anders. Ik betaal jou.” of “Jamaaaaar! Jij bent mijn therapeut!” Een vreemde redenering want als het van het geld afhangt of van de functie dat je je gedrag kan sturen, dan zou het simpel zijn. Anderen kijken eerst betrapt en dan bedroefd. “Ik doe het hier ook.” Whatever it is. “Ik doe het zelfs hiér!” Dan komt de kwaadheid en de teleurstelling. “Ik wou het helemaal niet zo doen. Als ik het hier al niet kan!”

“Heel goed dat je hét hier ook doet!” zeg ik dan verrukt.

Verwarring troef nu.

“Want nu kunnen we ermee aan het werk. Je toont mij waarmee je worstelt, dank je wel daarvoor. Heling gebeurt altijd in het contact, verandering gebeurt in het contact met de ander. Laat ons eens kijken….”

De mythe
Therapie of coaching gaat dus niet -alleen- over het cognitieve proces, psycho-educatie en praten over wat je voelde en dacht.  Maar ook heel erg over het contact en de relatie tussen cliënt en therapeut en wat je doet, voelt en denkt op dàt moment . Daar ontstaat de ruimte om het mogelijk anders te doen (als je je veilig genoeg voelt), daar krijg je feedback over wat jouw gedrag met mij doet en daar krijg je de kans om muurtjes af te brokkelen en je donkerste kamertjes te tonen en inzicht te krijgen over je eigen doen en denken. Dit zorgt ervoor dat het gesprek veel impact heeft en waardoor cliënten soms in de grootste verwarring naar huis gaan.

“Verwarring is goed!”, zeg ik dan weer verrukt.